نيستى تو مگر ترساننده و از عواقب أعمال زشت بيم‌دهنده ؛ بدون شائبهء استقلال در عمل و ابلاغت ! ) بنابراين مؤمنانى كه به قرآن گرويده ؛ و از آن پيروى دارند ؛ و با آن أمور خود را تطبيق مىدهند ، و بالأخره سروكارشان با قرآن است ؛ فرقشان با كسانى كه با قرآن سروكارى ندارند ؛ همچون شخص بينا با آدم كور ، و همچون شخص عالم در برابر جاهل ، و همچون آدم زنده در مقابل آدم مرده ، و همچون آدم شنوا در برابر شخص در گور آرميده است كه : دستهء أوّل از تمام جهات حيات و مظاهر آن بهرمندند ؛ و دستهء دوّم حكم امواتى را دارند كه نه جان دارند ؛ و نه بينائى ، و نه شنوائى ، و نه علم و إدراك . اينست بيان و منطق قرآن ، در تعريف اين كتاب آسمانى ؛ و اين مائدهء سماوى معنوى روحانى كه به عالم بشريّت إشراق و نور مىدهد ؛ و از جهل و تاريكى مطلق به علم و نور مطلق گرايش مىدهد . [ خطبه‌هائى از نهج البلاغه كه در آنها از قرآن تعبير به نور شده است ] مولانا أمير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه أفضل صلوات المصلّين در مواردى از نهج البلاغه از قرآن مجيد با كلمه و لفظ نور تعبير نموده است . يك جا مىگويد : و أشهد أنّ محمّد عبده و رسوله . أرسله بالدّين المشهور . و العلم المأثور . و الكتاب المسطور . و النّور السّاطع ، و الفيّاء و الضّياء اللامع و الأمر الصّارع . « 1 » ( و شهادت مىدهم كه : محمد بندهء اوست ؛ و فرستادهء اوست . كه او را با دين ظاهر و آشكارا ، و با نشانه و علامت نقل‌شدهء شريعت حقّهء مأثوره ، و كتاب نوشته شده ؛ و نور درخشان بلندمنظره و همه جا را فرا گرفته ؛ و نور بخشندهء لمعان‌كننده ؛ و أمر بلندآوازه ؛ به سوى مردم گسيل داشته و برانگيخته است . و يك جا مىگويد : أفيضوا فى ذكر الله فإنّه أحسن الذّكر ؛ و ارغبوا فيما وعد المتّقين فإنّ وعده أصدق الوعد . و اقتدوا بهدى نبيّكم . فإنّه أفضل الهدى .

--> ( 1 ) خطبهء 2 ، از نهج البلاغه ، و از طبع مصر با تعليقهء شيخ محمّد عبده ، ج 1 ، ص 28 .